Rozwój przemysłu hutniczego

Początki hutnictwa sięgają 4000 lat p.n.e, gdzie odzyskiwano żelazo z meteorytów. I chociaż nie było to bogate źródło, w Mezopotamii z czasów Hammurabiego wyrabiano na szeroką skalę przedmioty z kutego żelaza. Prawdziwym początkiem epoki żelaza był jednak moment, w którym ludzie nauczyli się wydobywać i wykorzystywać jego rudę. W Europie nastąpiło to ok. 750 lat p.n.e, natomiast w V w. n.e hutnictwo świętokrzyskie należało do najbardziej rozwiniętych w regionie. W VII pojawiły się dymarki, które ułatwiły proces otrzymywania żelaza z rud.

Osiągana w nich temperatura była jednak zbyt niska do usunięcia zanieczyszczeń, dlatego też żelazo należało jeszcze dodatkowo przekuwać.

Rewolucję w hutnictwie przyniósł dopiero wiek XV za sprawą tzw. wysokich (a następnie wielkich) pieców, dzięki którym otrzymywano surowiec w postaci płynnej. Rozwój, jaki przyniosła epoka przemysłowa, a w szczególności wiek XIX wraz z badaniami naukowymi nad hutnictwem, stworzył podstawy pod produkcję stali stopowych oraz stali nierdzewnej (dzięki wyodrębnieniu chromu jako pierwiastka stopowego). Przemysł hutniczy zaczął rozwijać się w coraz szybszym tempie. Krótko przed I wojną światową technologia ta była już na tyle rozwinięta, że można było przystąpić do produkcji na szeroką skalę.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *